Misschien zijn wij een beetje en atypisch koppel op vlak van wie er baas is in de keuken. Bij ons ben ik dat, Frank dus. (Lies is overal anders de baas, u kent dat wel, beste lezer! ;))
Gisteren heb ik kipfilet met pizzaiola, kruidenricotta en pasta gemaakt. Ik had kipfilet in huis, en voor de rest bracht Google mij bij Jeroen Meus. En wie nu denkt bij pizzaiola aan een of andere pizza met kip, zit grondig mis. Pizzaiola is een pittige tomatensaus met verse gestoofde ui, kerstomaatjes, een rood pepertje, kappertjes en oregano. “Oerklassiek” volgens Meus, maar ik had er alleszins nog nooit van gehoord. Ik had ook verse pasta gebruikt. Let wel: niet zelfgemaakt. Je kan dat in de supermarkt ook “vers” kopen. Zelf pasta maken vind ik een hele smeerboel en veel te veel werk voor ‘s avonds. En geloof me: vers van de supermarkt is zeker zo goed. Je proeft het verschil wel met zo van die “droge” uit een doosje.
De bereiding zelf was niet zo heel moeilijk: die spectaculair klinkende pizzaiola is maar wat bijeen gooien in een pan, en de ricottamix is ook gewoon even op voorhand te bereiden. Pasta kookt zichzelf. Wat ik fout heb gedaan is denk ik dat ik mijn kip iets langer in de pan had moeten bakken. In de oven gaart dat echt niet deftig als het nog niet genoeg doorbakken is… Dus ik heb ‘m na de oventijd nog eens in de pan gegooid. Pasta was gelukkig nog wel warm.
Echt een aanrader: superlekker en niet te veel werk.
PS: Wat me wel een klein beetje stoorde, waren de velletjes van die rode peper in de saus. Iemand een idee van hoe deze eruit te houden? Of misschien snijd ik het nog niet fijn genoeg…? En ik vrees soms nu al voor mijn vingertoppen, heheh…